[საპრეზიდენტო] არჩევნების შესახებ შექმნილი ისტერიის გამო:

თუკი დემოკრატიის პირობებში გვსურს ცხოვრება, პატივი უნდა ვცეთ ერთმანეთის არჩევანს და იმ შემთხვევაში, თუკი ჩვენი სასურველი კანდიდატი ვერ გაიმარჯვებს, ლანძღვა-გინებას კი არ უნდა მოვყვეთ, არამედ დაველოდოთ, რას გააკეთებს არჩეული კანდიდატი მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში. რა თქმა უნდა, მთავარია, რომ არჩევნები არ გაყალბდეს. ეს კი მაშინ მოხდება, როდესაც ორივე მხარე დაინტერესებული იქნება სამართლიანობით და ერთმანეთს მაქსიმალურად გააკონტროლებს.

ნებისმიერი საუბარი იმის შესახებ, რომ საპირისპირო პოლიტიკური ძალა არის დამნაშავე და ასაკრძალი, ან ოლიგარქის მართული და მოღალატე და ა.შ. და ა.შ. და მათი მხარდამჭერი ადამიანების „ბრმებად“, „მიამიტებად“ ან სულაც სულელებად მონათვლა სრული პოლიტიკური და ადამიანური უკულტურობაა და მეტი არაფერი. დიახ, მე შეიძლება არ მომეწონოს ის კანდიდატი, რომელიც გაიმარჯვებს, მაგრამ თუკი არჩევნები გაყალბების გარეშე ჩატარდება, მაშინ მე უნდა მივიღო ეს შედეგი და შევეცადო, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში სხვა კუთხით გავაქტიურდე.

დემოკრატიის მხარდამჭერის წარმოსახვითი დიალოგი საკუთარ თავთან:

- ხომ ყოფილა შემთხვევები, როდესაც არჩევნებში გაუმარჯვია იმას, ვისაც მე ვუჭერდი მხარს ან ის გადაწყვეტილება მიუღიათ, რომელსაც მე ვემხრობოდი?

- ყოფილა.

- მომწონდა თუ არა ეს?

- კი, მომწონდა, რადგან მიმაჩნდა, რომ ეს ქვეყნისთვის და საზოგადოებისთვის უკეთესი იქნებოდა.

- მაგრამ მაშინ ხომ არსებობდნენ ადამიანები, რომლებისთვისაც ჩემი არჩევანი მიუღებელი იქნებოდა?

- კი, რა თქმა უნდა, არსებობდნენ.

- და რას ფიქრობდი ამ ადამიანების შესახებ?

- იმას, რომ თუ არჩევნები სამართლიანად იყო ჩატარებული მათ უნდა ეღიარებინათ დამარცხება და კანონიერად ეცნოთ არჩევნების შედეგები.

- გაგიხარდებოდა, ამ ადამიანებს შენთვის პოლიტიკურად ბრმა, სულელი და მოსყიდული რომ ეწოდებინათ?

- რა თქმა უნდა, არა.

- და შენ დაუწყებდი მათ ასეთი სიტყვებით შემკობას?

- არა, მართალი რომ გითხრა, იმდენი ზრდილობა კი მაქვს, რომ ასეც რომ მეფიქრა მათზე, საჯაროდ მაინც არ გამოვხატავდი ჩემს სიძულვილს.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ დემოკრატია ასე მუშაობს: თუკი ორივე მხარე კანონიერად აღიარებს თავად არჩევნების პროცესს, მაშინ მათ კანონიერად უნდა აღიარონ მისი შედეგიც. შესაძლოა, მე ვფიქრობდე, რომ ვიღაც პოლიტიკურად გულუბრყვილოა. მაგრამ ვინ არის ამის შემფასებელი? იქნებ ეს ადამიანები საპირისპიროს მიიჩნევენ სწორად და მე მთვლიან გულუბრყვილოდ? თუკი ჩვენ არჩევნების მეშვეობით ვცდილობთ საზოგადოებრივი პრობლემების გადაჭრას, ეს იმას ნიშნავს, რომ საარჩევნო ურნასთან უნდა გამოვხატოთ ჩვენი აზრი და დაველოდოთ შედეგებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თავად დემოკრატიას გამოვუთხრით ძირს: გამოდის, რომ ჩვენ იმ ადამიანებს ვაცხადებთ პოლიტიკურ ბრმებად ან მოსყიდულებად, რომლებიც ჩვენი საზოგადოების მნიშვნელოვან ნაწილს ქმნიან, ჩვენს თავს კი მათზე მაღლა ვაყენებთ. თუმცა, დემოკრატიულ საზოგადოებაში პიროვნულად ყველა თანასწორია და ყველას ღირსებას თანაბარი წონა უნდა ჰქონდეს.

- მაშინ ვინ გამოდის ის ადამიანი, რომელიც მუდამ უშვერად ლანძღავს თავის პოლიტიკურ ოპონენტებს და სიძულვილის ენას აფრქვევს?

- პოპულისტი და მხოლოდ საკუთარი ინტერესების გამტარებელი ეგოისტი, რომელსაც სინამდვილეში საზოგადოება ნაკლებად აინტერესებს. რადგან როგორც მშობელი აძლევს საკუთარ შვილებს თავისი ბილწსიტყვაობით ცუდ მაგალითს, ასევეა ის, ვინც საჯაროდ აფრქვევს სიძულვილს. როგორც ქრისტემ თქვა, ის საკვები კი არ ბილწავს პირს, რომელიც პირში შედის, არამედ ის ბილწი სიტყვები, რომლებიც მისგან მოედინება.

------

ნამდვილად დასანანია იმის ცქერა, რაც ჩვენს საზოგადოებაში ხდება წინასაარჩევნო პერიოდში. ერთმანეთს დანასისხლად გადაკიდებული ოპონენტები, ერთმანეთის უშვერი ლანძღვა... საერთოდ ესმით ამ ადამიანებს, თუ რას ნიშნავს დემოკრატია? ამის შემყურეს ნამდვილად არ გაგიკვირდება, თუ რატომ დაიწყო სამოქალაქო ომი 1990-იან წლებში...

                              

დაკარგული სინამდვილე: ქართული საზოგადოება მითების ტყვეობაში

უკანასკნელ პერიოდში მასმედიით გადმოცემული სიუჟეტები, ჩემი აზრით, ნათლად ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ჩვენთვის საერთოდ გაქრა სინამდვილე: ჩვენ მირაჟებით ვართ გარემოცულნი და არც კი ვიცით, რომელ მითს დავუჯეროთ. ბიძინა ივანიშვილი კრემლის აგენტია? იქნებ მიხეილ სააკაშვილია კრემლის აგენტი? აგვისტოს ომი ჩვენ დავიწყეთ და ყველაფერი ჩვენი იმდროინდელი მთავრობის ავანტიურა იყო თუ რუსეთი მართლაც ამზადებდა ჩვენს მიმართ სამხედრო აგრესიას? ახლახან „რუსთავი 2“-ზე გასული ჩანაწერები სიმართლეა თუ მონტაჟი? ე.წ. „ცოცხების საქმე“ დადგმული ხომ არ იყო? უბრალო მოქალაქეს უკვე ვერ გაუგია, სად მთავრდება სიმართლე და სად იწყება ტყუილი ამ ვირტუალურ ფანტასმაგორიაში. პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლების (როგორც ხელისუფლების, ასევე, ოპოზიციის) მიერ გადმოფრქვეული სიძულვილი, ზიზღი და პოლიტიკური კულტურის საკმაოდ დაბალი დონე ადამიანთა დიდ ნაწილში უკიდურეს გულგრილობას წარმოშობს ჩვენი ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრების მიმართ. ამით, რა თქმა უნდა, ხეირობენ ის პოლიტიკოსები, რომლებიც კარგად არიან გაწაფულნი ლაყბობაში და რომელთა ინტელექტი მათ მიერ წარმოთქმული პოპულისტური ლოზუნგების ეფექტურობით იზომება.

თვით ის ფაქტი, რომ ჩვენი საზოგადოების გარკვეული ნაწილი (ერიც და ბერიც) ამდენ ხანს მთელი მგზნებარებით განიხილავდა მარიხუანასთან დაკავშირებულ საკითხებს, უკვე საგანგაშო სიმპტომია. საერთოდ იციან კი ჩვენმა პოლიტიკოსებმა, თუ რომელია ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი საკითხები? დაკარგული ტერიტორიების, ოკუპაციის მუდმივი საფრთხის, მზარდი სიღარიბისა და სოციალური სიძულვილის ფონზე ჩვენ ისეთ საკითხებს განვიხილავთ, რომლებიც, პრინციპში, არცაა საკითხები. მასმედიას ამაში ლომის წილი მიუძღვის. საზოგადოება იმდენადაა გაჯერებული სკანდალებით, რომ ადამიანები უკვე აღარც კი რეაგირებენ მათზე... თუკი პოლიტიკოსები უფრო მეტად არ გააცნობიერებენ საკუთარ პასუხისმგებლობას, ხოლო მოქალაქეები უფრო კრიტიკულად არ იაზროვნებენ (თუკი ისინი ბრმად გააგრძელებენ შემოთავაზებული გამაბრუებელი აბების - სკანდალების, „ნიუსების“ და „შოუების“ - ყლაპვას), მაშინ ისევ სიმულაციაში დავრჩებით და მატრიცას თავს ვერ დავაღწევთ...