მიეცით კეისარს კეისრისა

ამ დღეებში მასმედიაში დიდი როლი დაეთმო მაღალი რანგის სასულიერო პირთა გზავნილების ანალიზს. პოლიტიკოსებიც ამ მხრივ თავს არ იზოგავენ, პოპულისტური მიზნებით კომენტარებს აკეთებენ და „მითითებების გათვალისწინებაზე“ საუბრობენ. ძალიან დიდ პატივს ვცემ საქართველოს ავტოკეფალურ მართლმადიდებლურ სამოციქულო ეკლესიას და მიმაჩნია, რომ მას დიდი წვლილი მიუძღვის საქართველოს სახელმწიფოს ისტორიაში, ქართული კულტურის განვითარების საქმეში. თუმცა, ჩვენ ვცხოვრობთ სეკულარულ სახელმწიფოში, დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, სადაც ეკლესია და სახელმწიფო ერთმანეთისგან გამიჯნული უნდა იყოს. სახელმწიფო და საეკლესიო საქმეთა უცნაური გადახლართვა, რომელსაც ჩვენს უახლეს ისტორიაში ვხედავთ, ჩემი აზრით, ნამდვილად არაა სასარგებლო არც ერთი და არც მეორე ინსტიტუციისთვის. შედეგები, ჩემი აზრით, სახეზეა უკანასკნელ პერიოდში განვითარებული მოვლენების სახით. სასულიერო დასი თავად მიხედავს თავის საქმეებს, პოლიტიკოსებმა კი, უმჯობესია, რესპუბლიკას მიხედონ და ხალხის კეთილდღეობაზე იფიქრონ, რაც, პირველ რიგში, ოპონენტებთან დიალოგის დამყარების უნარს გულისხმობს (ჩვენს პოლიტიკოსებს ნაკლებად აქვთ ეს თვისება). „მიეცით კეისარს კეისრისა და ღმერთს ღმრთისა.“

ვითარება პანკისში

საგანგაშოა ის, რაც ხდება პანკისში. რა არის ცუდი? ცუდია ის, რაც მოხდა. მეტად უნდა გაითვალისწინოს ხელისუფლებამ, რომ ჩვენს ქვეყანაში ადამიანები ნეგატიურად არიან განწყობილი ჰესების მიმართ. თუ ჰესები კარგია და ჩვენ, მოქალაქეებმა, არ ვიცით ეს, ვერ ვხვდებით ამას, მაშინ კეთილი ინებონ და აგვიხსნან, დახარჯონ დრო იმაზე, რომ გავიგოთ, რატომ ჯობს ჰესის აშენება მის არაშენებას. პირველ რიგში, ადგილობრივებს უნდა აუხსნან ეს. კონფლიქტი, ალბათ, იმიტომაც წარმოიშვა, რომ არ იყო ახსნილი სათანადოდ ამ ხალხისთვის ეს ყველაფერი.

რა არის კარგი? „კარგი“ ამ ცუდ ამბებში ისაა, რომ მინისტრი ჩავიდა და ადგილობრივებს შეხვდა (საინფორმაციოებიდან ასე გავიგე). თუ დიალოგი შედგება, ეს კარგი იქნება. სწორედ ხელისუფლებამ და მინისტრებმა უნდა ირბინონ მოსახლეობასთან და არა პირიქით. წინა ხელისუფლება დიდად არ იკლავდა თავს დიალოგზე ფიქრით. იმედი ვიქონიოთ, რომ დიალოგი გაგრძელდება.

როგორც ხეობის მაცხოვრებელებს, ასევე, საქართველოს დანარჩენ მოსახლეობასაც, დიდი სიფრთხილე გვმართებს. უკვე მოვასწარი წამეკითხა ეთნიკურ ნიადაგზე გამოთქმული აგრესიული განცხადებები პანკისელების მიმართ. სწორედ ასეთი ურანაციონალიზმით და „მაგარი ქართველობით“ ( + ზოგ-ზოგიერთი მეზობლის „წაშველებით“) დავკარგეთ აფხაზეთი და სამაჩაბლო. ჩვენ მრავალეროვან ქვეყანაში ვცხოვრობთ, ჩვენი ტერიტორიები სწორედ ეთნიკურმა კონფლიქტებმა დაგვაკარგინა და მეტი სიფრთხილე გვმართებს. რაც უფრო მეტი კონფლიქტი გვექნება ერთმანეთში, მით უფრო გაიხარებენ ჩვენი რესპუბლიკის მტრები.